بدم نمی‌آید در مورد اتفاقات مصر کمی با هم گپ بزنیم، آنرا مقایسه کنیم با تونس، عربستان، بحرین، سوریه و حتی در دورنمای درست‌تری از بحث، با ایران هم مقایسه کنیم، این بد نیامدن من، به انتظارم برای فهمیدن رئیس جمهور بعدی تاریخی‌ترین کشور دنیا هم بستگی دارد، ما (ایران) که دوست نداریم این آقای احمد شفیق بیاید روی کار، چون آش ما می شود همان آش سابق و کاسه‌اش هم ایضا، پس چه می‌کنیم؟ از حالا زیرآبش را می‌رویم و وابسته‌ی به غرب می‌خوانیمش و ... بدم نمی‌آید در این موارد صحبت کنم که ...

سیاست بین‌الملل را به قیافه‌ی ما چه؟ وقتی دو روز است تکالیف سر کار را در خانه انجام می‌دهم و هشت اقتصادیم گروی نه یارانه است و فردا بابت گران شدن نان سه هزار تومان بهمان می‌دهند و از این نغونوغها دیگر،ها؟