دست خودم نیست
به نام خدا
صبح اول صبح، نشستهام پشت رایانهی غیرشخصی و میخواهم از دردی بنویسم که این روزها جانم افتاده است.
نمیدانم چرا، ولی بیش از حد به موضوع و اخبار مربوط به رابطهی ایران-آمریکا حساس شدهام، هر خبری را با هیجان دنبال میکنم، از لحاظ عقلی به نظر درست نمیآید، ولی از خیلی به موضوع واکنشهای احساسی نشان میدهم.
نمیدانم چرا.
+ نوشته شده در دوشنبه ۱۳۹۲/۰۷/۱۵ ساعت 7:55 توسط حسین
|
تنها با دست نمی نویسم: پا نیز، همواره، همراهی نویسنده را می خواهد. استوار، آزاد و دلیر می دَوَد، گاهی بر دشت، گاهی بر كاغذ.((نیچه))