همسرم با ذوق و شوق تعریف می‌کرد که از یک زن افغان درباره‌ی اینکه چرا در افغانستان زنان همیشه عقب‌تر از همسران‌شان راه می‌روند، سوال شده بود و زن افغان به جای تعارفات روزمره و شما بفرمائید ... و بدون تعارف‌های ایرانی با خونسردی درباره‌ی تاریخ جنگ‌های داخلی در افغانستان توضیح داده است و به مشکل وجود مین در جای جای افغانستان اشاره کرده است و در نهایت نتیجه‌گیری کرده است که جلوتر رفتن آقایان جنبه‌ی امنیتی دارد، یعنی آقایان پیش مرگ حاج خانم‌های افغانی هستند. همسرم البته به حاضر جوابی زن افغان احسنت و آفرین می‌گفت نه طرز فکر وحشتناک ایشان.

چند نکته: اول اینکه خانم و آقای افغانی با فاصله‌ی یک کیلومتر از هم راه نمی‌روند که، فوق‌اش دو قدم، در دو قدمی کسی مین بترکد چه می‌شود؟

دوم اینکه خانم و آقای افغانی مورد بحث وسط شهر به رفت و آمد می‌پردازند، نه وسط بیابان و منطقه‌ی جنگی، دوستان افغان در پیاده‌رو و خط عابر پیاده که مین‌گذاری نمی‌کنند که. می‌گذارند؟

سوم اینکه خواهر افغان من، اصلاً حرف شما متین و درست، مین هست اما آن کسی که قرار است روی آن مین پرپر شود شوهر شما است، احساس نمی‌کنید با مرغ باید فرقی داشته باشد، حالا گیرم کمی هم حقوق زنان و بشر را رعایت نمی‌کنند، آخر این هم شد دلیل؟