شور لینچان
حال خوب از آن نعمتهای ویژهی الاهی است، از آن نعمتهایی که هر چقدر شکرش را
به جا بیاوری باز هم کم است، همین اول سخن بگویم که برای تک تک انسانها، مخصوصاً
دوستان نازنینم آرزوی این نعمت را دارم، خود من خیلی وقتها حالم خوب میشود که
علتهای مختلف و زیادی هم دارد، یکی از دلایل خوب شدن حال من، مرور خاطرات و
یادداشتهایی است که در زمانهای دور و نزدیک نوشتهام، یادم هست یکی دو ماه مانده
به پایان خدمتم، با یکی از هم خدماتیها، یادداشتهای روزانهام را مرور میکردیم،
هم او و هم من از خواندن خاطراتی که زمان چندانی هم از آن نگذشته بود بسیار مشعوف
شدیم، چقدر لذت بخش بود که باعث و بانی این حال خوب من بودم.
شبکههای تلوزیون دیجیتال بهم ریخته است، چرا؟ دو شبکهی جدید به مجموعه شبکههای ایران اضافه شده است، کانال سلامت و تماشا، اولی که از اسمش پیداست در مورد بهداشت و سلامتی و مسائل مربوطه است، اما دومی؟ چند ساعتی شبکهی تماشا را تماشا کردم و متوجه شدم، مثل آیفیلم سریالهای تکراری پخش میکند، فیالمثل همین الان دارد "جنگجویان کوهستان" را نشان میدهد، یادش بخیر، لینچان، چقدر دوست داشتیم که بزرگ شدیم، لینچان شویم. گذشته از حس خوب و حال خوبی که دیدن این مجموعهها به آدم میدهد و البته خوب است، ولی چرا در همان آیفیلم این کار را نکردند؟
ما عادت داریم شور یک چیز را در بیاوریم، حتی حال خوب.
+ نوشته شده در پنجشنبه ۱۳۹۱/۱۱/۲۶ ساعت 11:28 توسط حسین
|
تنها با دست نمی نویسم: پا نیز، همواره، همراهی نویسنده را می خواهد. استوار، آزاد و دلیر می دَوَد، گاهی بر دشت، گاهی بر كاغذ.((نیچه))